تبليغاتX
غریب آشنا
 
غریب آشنا
 
 
دست نوشته های من
 
سلام خیلی وقته که نتونستم به روز بشم.......... این روزا خیلی دلتنگم.از چی بنویسم .

یه کار کوتاه که خیلی دوستش دارم.نظر یادتون نره

دیروز سکوت در صدا بازیچه شد

                                       و من در وجود تو بغضی شدم و شکستم

             امروز صحنه ها تکرار میشوند............

 

تقدیم به اویی که نمیدانم کیست؟؟؟؟.....

یا علی مدد

 |+| نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم آذر 1386ساعت 22:19  توسط سمانه رضائی  | 
با سلام و تسليت به مناسبت شهادت  حضرت علي (ع) و و با آرزوي قبولي طاعات و عبادات همگي،

اين متن رو تقديم مي كنم به پيشواي مسلمانان جهان مولا علي (ع) .........

یا علی المرتضی

می گویم.......

من به اندازه ی یک شاعر،در کویر غربت

                                              در كنار نخلهاي غريب

از شب فراق يگانه مرد كوفه مي گويم.........

از تو ،يا علي المرتضي......

از زماني كه بودي                     

و زماني كه فراقت ما را در سوگ از دست دادنت گذاشت.

از زماني كه بودي

صداي يتيمي كوچه پس كوچه ها را مي شنيدي و......

                                                        پاسخ مي دادي.

به صداي آهاي مردان كوفه ...

كجاييد ،بياييد،كودكم مي ميرد

پاسخ مي دادي...

و از آن گريه هاي شبانه ي تو در چاه كوفه

                                             كه تاريخ در فهمش مي ماند.

و از آن سپيده دمي كه تو را شكستند

                                         وتو در نامردي مردم كوفه گفتي:

                                                                               " فزت و رب الكعبه"

                                                                           به خداي كعبه كه رستگار شدم....

و از آن ناله هاي شبانه ي كودكان مي گويم،در شب هجرت تو

كودكان مي گفتند:به پدر بگوييد ،بيايد ،نان شب مي خواهيم.

و كجا بود دستي كه شبانه تنها،بدهد نان شب آنها را

و كجا بود آن مردي كه با مردانگي اش،

                          آن سكوت ساده و زيبايش

                          برسد به داد مردم مظلومش

                                          تو رفتي و شعرم با رفتن تو بي وزن شد.......

                                                                                      

                                                                                         " يا علي مدد"..................

                                      

 

 |+| نوشته شده در  دوشنبه نهم مهر 1386ساعت 13:54  توسط سمانه رضائی  | 
یاد آن روزها به خیر .......

      مادرم میگوید

در کنار هم میان سبزه ها                    در میان شادی گل پونه ها            بی خیال از وجود سکه ها

دور هم بودیم و دوری داشتیم        یادگاری از زمانها داشتیم

یاد آن روزها به خیر.......

                                          که پدر می گوید

زندگی چون آب روان جاری بود

                                       عشق را همسان زمان راهی بود

راهی بی برگشت زمانها به عقب.......

روزها چون پاک بود زندگی جاری بود                          

مردم آن دوران - ساده و با وجدان                بی نیاز سکه        روح پاکی داشتند و خدایی داشتند.

و چه دورانی بود.......              مردم آن دوره چه حالی داشتند       دور هم گرد زمان می گشتند .

یاد آن روزها به خیر........                       

                                          که من می گویم.

و کجاست آن دوران.........                   مادرم ای پدرم                خانه ی ما خالیست

خانه ی دوست هم خالی از هر سکنه......

خانه ی ما و همه به سان قفسی تو خالیست......

باغ های پر ز درخت اما خالی از دور هم بودن هم                   مردم این دوران............

به دلیل بحران و سکوت وجدان                       عشق را بی سکه رمان میدانند

درد را در اوج زمان می دانند                        زندگی را خالی از هر سکنه پر ز مکان میدانند.

مرگ را در چند قدمی اما زیان میدانند

قصه ی این دوران که چه بس غمگین است......

و اما من وتو.........                    من وتو حادثه ی تلخ زمان حالیم            

من وتو فرزند زمان سکه                 من وتو بحرانیم              

که گاهی عشق را بی سکه-فنا میدانیم                            روح را وجدان را ناکس -پنداریم

یاد امروز به خیر...............

همه مان خواهیم گفت.......

که بیایید همه عشق را نفروشیم                         عشق را پاک به آینده دهیم.

 

                                                                                                 یا حق

 |+| نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386ساعت 22:50  توسط سمانه رضائی  | 
تمنای خدا

در درون اغتشاش جامعه

                                    از میان روزهای حادثه

در فضای صحبت یک واسطه           کار یاران را پر اما میکنم

در میان سالهای اشتیاق

                                         از غم دوری درون یک رواق

در شگفت لحظه های بی سیاق      من نیازم را معما میکنم

در سکوت شعر روز انتظار      

                                          از قیاس یک صدا با یک مزار

در میان خنده های پر ز زاز               من خدایم را تمنا میکنم.......

                                                                                        یا علی......

 |+| نوشته شده در  سه شنبه نهم مرداد 1386ساعت 22:37  توسط سمانه رضائی  | 
يا حق

بالاخره تونستم وقت كنم و بعد از مدتها به روز بشوم....

كار جديدم عنوانش هست.....

پاييز

تازگيها ،احساس مي كنم ،پاييز فصل اغاز غربت انسان را به ياد زمان مي اورد...

پاييز

برگهاي ريزان خود را ،

در خلوت نگاه افتاب...

به تماشاي زمان ،مي گذارد...

                                                   يا علي

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه سوم خرداد 1386ساعت 0:20  توسط سمانه رضائی  | 
قبل از هر حرفی عید رو به همتون تبریک عرض می کنمُو امیدوارم که سال خوبی داشته باشید....با کار جدیدم در خدمتتون هستم و علاوه بر اون یه فال حافظ باز کردم که همینجا مینویسم تا هر کس میتونه برام تعبیرش بکنه.... ممنون میشم اگر که نظر بدید...

دیروز سکوت در صدا بازیچه شد.

و من در وجود تو بغضی شدم  و شکستم.

امروز صحنه ها تکرار می شوند.......

و اینم فال حافظ در سال جدید...

کرشمه ای کن وبازار ساحری بشکن                             به غمزه رونق وناموس ساحری بشکن

بباد ده سرودستار عالمی یعنی                                    کلاه گوشه به ایین سروری بشکن

به زلف گوی که ائین دلبری بگذار                               به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن  

برون خرام و ببرگوی خوبی از همه کس                        پسسزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظرشیر افتاب بگیر                                    به ابروان‌ دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطر سای شود زلف سنبل از دم باد                         تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

                                       چو عندلیب فصاحت فرو شد ای حافظ

                                       تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

                                                                                                               یا علی..........

 

 |+| نوشته شده در  شنبه هجدهم فروردین 1386ساعت 23:40  توسط سمانه رضائی  | 
 
  بالا